...فصل بهار است

باز كن پنجره را

تا بدين كلبه رسد نغمه مرغان خوش آهنگ

تا نسيمي به سر زلف تو ريزد گل صد رنگ

تا بخوانيم به همراه كبوتر، غزل صبح

تا برانيم به آواز قناري غم خود را ز دل تنگ.......

هرچه زيبايي و زيباست در آغوش بهار است

مرغكان بر هر شاخه ي گل، گرم سرودند

تازه گلها همه رقصنده در آغوش نسيمند

خوشنوا چلچله ها، زمزمه گر، مست نشاطند

لك لكان صيحه كنان پيك درودند

يارها چرخ زنانع در دل ابرند

گاه، چون موج خروشان، همه در اوج فرازند

گاه، چون برگ درختان همه در قوس فرودند.

                                                                مهدی سهیلی

درخت را به نام برگ

بهار را به نام گل

ستاره را به نام نور

کوه را به نام سنگ

دل شکسته ی مرا به نام عشق

عشق را به نام درد

مرا به نام کوچکم صدا بزن

                                  عمران صلاحی

تيك... تاك، تيك... تاك، لحظه، آه، مي رود؛

. ناگزير، سر به زير، پا به راه مي رود

!عمر من، بمان، بمان، مهلتي... خداي را

.بي وداع، بي كلام، بي نگاه مي رود

قطره قطره، چشمه وار، لحظه لحظه مي چكد؛

.ماه و سال مي شود، سال و ماه مي رود

با پگاه زرنشان، آفتاب مي دمد؛

.با پسين خونفشان، سوي چاه مي رود

،تا حرير خواب را بر خيال مي كشم

.يك سپيد مي رسد، يك سياه مي رود

،پرده وار، عمر من، زين سپيد و زان سياه

.راه راه مي شود، راه راه مي رود

اين كه مي رود منم، نيست باز گشتنم

.واي من! به او بگو نابگاه مي رود

،كوبه هاي نبض من از شمار خسته شد

...لحظه لحظه، عمر من، آه، آه، مي رود

  .بيست و هفتم يه ماه سرد زمستوني من و خورشيد، درست در يك لحظه متولد شديم

.تو چشماش نگاه كردم و گفتم: سلام. ولي خورشيد پير رو به من كرد و گفت: خداحافظ

.حالا بعد بيست و پنج سال تازه مي فهمم؛ اومدنمون بر حسب اتفاق بوده ولي رفتنمون حتميه

        چقدر هم تنها

                 خیال می کنم

                 دچار آن رگ پنهان    رنگها هستی

                      دچار یعنی عشق

              و فکر کن که چه تنهاست، اگر ماهی کوچک

                          دچار آبی دریای بیکران باشد

                                                                     سهراب سپهری

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ایوان می روم

و انگشتهایم را

بر پوست کشیده شب

می کشم

چراغ های رابطه تاریکند

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد کرد.....

 

یادش بخیر آن روزها

سرشار از شوق بادبادک های رنگی، خالی از واژه های امروز.

دوستت دارم را، چه بی پروا، لابه لای اتل متل هامان، زمزمه می کردیم.

کوچه هنوز هست، بزرگتر چون ما، اما

خنده هامان لبخند، لبخندهامان سکوت و سکوت هامان بغض های نیمه جان شدند.

حال

همه درخت های کوچه پیر شده اند (جز آنکه روزی گوش به نجوای دو عاشق می داد.)

                                                                                           حسین میری

به انتظار، این همیشه با من گفته ام

روزی تمام می شوی، شاید، روزی که تمام شوم

اما آرزوها چون خاطرات زیبا و شیرین اند.

غریبه بیچاره

آه، ای غریبه بیچاره!

وقتی از گرسنگی به گریه می افتی ، چه می کنی؟

از آسمان و از ابرها

برای خود نیمرو درست می کنم، آقا!

آه، ای غریبه بیچاره!

وقتی سوز و سرما از تپه ها میآید، چه می پوشی؟

با آرزوهای رنگین، با نرگس و نسرین

برای خود لباس گرم می دوزم، آقا!

آه، ای غریبه بیچاره!

وقتی دوستت بار سفر می بندد، چه میکنی؟

آه، تنها آن وقت احساس می کنم

که بیچاره ام، آقا!   

                                عمو شلبی

ببين نخواسته با عمر خود چه ها كرديم!

چرا چو ماتميان، بي خروش مي مانيم؟

چرا سرود نيايش، به بامداد، به نور،

سرود گندم، باران،

      سرود شاليزار،

سرود زندگي و عشق را نمي خوانيم؟

مگر نه اینکه غمی سهمگین به دل داریم

مگر نه اینکه به رنجی گران گرفتاریم

نشاط مان را باید همیشه چون خورشید

بلند و گرم در اعماق جان نگهداریم

مده به پیچک غم آب و آفتاب و نسیم

بیا دوباره به فریاد ارغوان برسیم

سلام دوستان.  میدونم همتون از خوندن این پست جا میخورین. بله ، همونطور که از عنوان وبلاگ  بر می آید این آخرین  پستیه که میزارم. نه...اصلا" اشتباه نخوندین...این آخرین پسته ... امّا آخرین پستی که مجتبی میزاره  نه مصطفی.نه....اصلا" واسه ارشد نیست...یکسری دلایل کاملا" شخصی داره .... ناراحت شدین نه؟ ...

این اصلا" یک خداحافظی نیست.من بر میگردم.(نکه داره کم کم زمستون میشه دارم میرم خواب زمستونی)...بر میگردم ...حتما"...احتمالا" بهمن با یه پست ویژه...

خوب جا داره در همین جا از چند نفراز دوستان خوب و مهربون خودم که تو این مدت همراه ما بودند تشکر کنم:

مصطفی :          مصطفی جون از اینکه همیشه با منی ممنونم.بدون من هنوز با تو هستم.ولی دیگه پست نمیزارم.

مهدی اسکندری(جهانگردی که ایرانگردی میکنه):          حضورت صفای خاصی به وبلاگمون داده بود.ولی یکم ذوق ادبیتو بیشتر کن. همچنان همراه سها و مصطفی عزیز من باش.

امیر اخوان:          امیر جان خیلی گلی.باز هم بیا... میگی کجا؟... خوب معلومه پشت کاجا... میگی با کی؟....بازم معلومه با یه کرم خاکی. راستی یادم رفت بگم، ما اعتلافمون هنوز هست از این به بعد تو وبلاگ تو حال این  ش-غ-م و E.A.H رو میگیریم.

ش-غ-م:          ایش...بازم این ش-غ-م!!!  نه شوخی کردم...به دل نگیر.... ممنون.از حضورت... من  که نیستم، پسر خالت هست ها...بیای حتما"...تنهاش نزارین. هیچم دچار توهم فانتزی نشین، این نه عذر خواهیه ، نه صلح ، و کلّا" از این جور حرفا...ما همچنان کل کل هامون ادامه داره...

E.A.H :          نظراتت عالی بود.باز هم میگم، هیچوقت شعری که از فریدون مشیری گذاشته بودی رو از یاد نمی برم.امّا یه نصیحت...خیلی با این ش-غ-م نپر.حالا دلیلش بماند(نه... چی چی رو بماند، بیا بعدا" خودم بهت میگم)(شرمنده باز کودک درونم شیطونی میکنه!!!)

گلبرگ:          ما که نفهمیدیم این جریان جهانگرد چی بود؟!!! اصلا" به ما چه؟(نه ... چی چی رو به ما چه؟...باید بگه...یالا بگو... نمی گی؟...خوب نگو!!!)(ای بابا بازم این کودک درونم شیطونی کرد!!!)

آ.ن :           آ.ن دیگه کیه؟ یکیه مثه خرزو خان...البته خودمونیما از خرزو خان حرفه ای تره... بگو چرا؟...واسه اینکه میاد تو وبلاگ نظر میده ولی این نظره  رو نه ما تونستیم ببینیم نه فکر کنم دوستان.(البته یه نظر داده از حق نگذریم). به هر حال آ.ن عزیز  از شما هم ممنونم.واسه سکوتت که با زبان بی زبانی خیلی چیزا

گفتی...

خوب تقدیر تشکر بسه  ...روتون زیاد میشه...

امّا آخرین سخنان :    

  -  اوّلا" شعری که در پست قبلی از وحشی گذاشتمو بخونید و نظر بدین.

-   دوما" شعری که در ادامه مطلب همین پست گذاشتم رو بخونید و نظر بدین

-   سوما" سها و مصطفی گل من رو تنها نزارین...

-   چهارما"  میخواستم راجع به کسی که من به قول شما جوونای امروزی عاشق اونم بدونین : من همیشه خودمو بیشتر از هر چیز دیگه ای  یا هر کس دیگه ای دوست داشتم.حاضرم نیستم آسایش و آرامشم رو با هیچ چیز دیگه تو دنیا عوض کنم. تجربه دیگران اینو بهم درس داد.این بزرگترین درسی بود که تجربه یکی از دوستان که البته در همین وبلاگ هم میاد و سر میزنه بهم داد.خودش میدونه کیه.باید بگم ممنونم ازت.بهر حال  به همه کسانی که  تو اطاق تفکر یا هر جای دیگه که زور زدن  بفهمن  طرف  کیه  تسلیت  میگم.شرمنده دیگه این همه فسفر حروم کردین.... اشکالی نداره  یه کله پاچه بزنین  جایگزین میشه...

شرح پریشانی

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید                          داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصه بی سرو سامانی من گوش کنید                                            گفت و گوی من و حیرانی من گوش کنید

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره بدنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در پشت چارچرخه فرسوده ای، کسی

خطّی نوشته بود:

          ((من گشته ام. نبود!

                تو دیگر نگرد ،

                      نیست !))

این آیه ملال آور

در هزار مرتبه تکرار گشت و گشت

چشمم برای این همه سرگشتگی گریست.

چون دوست در برابر خود مینشاندمش

تا عرصه بگوی و مگو، میکشاندمش

 در جست و جوی آب حیاتی؟

در بیکران این ظلمات آیا؟

در آرزوی رحم؟عدالت؟

دنبال عشق؟

              دوست؟...

ما نیز گشته ایم

((و آن شیخ با چراغ همی گشت...))

آیا تو نیز چون او- ((انسانت آرزوست؟))

 گر خسته ای بمان و اگر خواستی بدان:

ما را تمام لذّت هستی به جست و حوست.

 پویندگی تمام معنای زندگیست.

هرگز

           ((نگرد! نیست))

                   سزاوار مرد نیست....

                                                              فریدون مشیری

باد با خود برد           به سر پيچ خيابان        همره خش خش صد برگ

چشم آلوده به پاييزم را

من در اين حادثه انگار      يادم آمد اولين بار     به سلامي كه در آن هجمه ديدار

سخت فشرد دل لبريزم را،   به نگاهي خنديدم

باد برگشت و دگر بار       پيچيد به افكار درخت

نفسي مي كشم از عمق وجود    مي روم باز به آن روز

كه در آن لحظه سرود       بهترين شعر دل آويزم را        ناگهان

دست بر شانه آن زاغ        باز گريخت خاطره ام    كوچه ام ماند تهي، اما

از صداي عشق              همه جا، همه جا پر شده بود

                                                                     حسین میری

تمام نگاهم را در صدايت ريختم

       تا بگويي دوستت دارم، امّا

           چقدر غريب بود، انتظارم در واژه هايت.

.... باغ بي برگي،

روز و شب تنهاست،

با سكوت پاك غمناكش.

ساز او باران، سرودش باد.

جامه اش شولای عریانی ست. ور جز اینش جامه ای باید

بافته بس شعله زر تار پودش باد.

گو برويد، يا نرويد، هر چه در هرجا كه خواهد، يا نمي خواهد.

باغبان و رهگذاري نيست.

باغ نوميدان،

چشم در راه بهاري نيست.

گر ز چشمش پرتو گرمي نمي تابد،

ور برويش برگ لبخندي نمي رويد،

باغ بي برگي كه مي گويد كه تنها نيست؟

داستان از ميوه هاي سر به گردونساي اينك خفته در تابوت پست خاك مي گويد.

باغ بي برگي

خنده اش خونيست اشك آميز.

جاودان بر اسب يال افشان زردش ميچمد در ان.

پادشاه فصلها، پاييز                                                                    

                                        ارزوها

آرزوهايم گم شده اند، نمي دانم، كجا دست احساسم رهايشان كرد. در كدام پيچ جاده ترديد جا ماندند و من چراغ به دست، اشك در چشم، به دنبالشان ميدوم.

باد مي لرزاند اشك هايم را، همچنان كه يادت دلم را، آري بياد مي آورم، وداعت ابتداي ويراني من بود. ابتداي هراس هميشگي ام در پس اولين سلام، اولين نگاه.

آن روزها نيز مي دانستم روزي خواهي رفت. در مه اندود شبانه بيشه ها، گمت خواهم كرد.اما عاشقت ماندم. با تو دست رازقي هايم دامن اطلسي هاي شب را گرفت به آنها هيچگاه نگفتم كه روزي خواهي رفت.

كاش مي ماندي ...كاش مي ماندي تا كمي از روياهاي شبانه ام تعبير شود.

كاش مي ماندي و سپيدارهاي بلند نيز در يادم، در خاطره ام، جاودان مي ماندند.

كاش مي ماندي.

                                                                                                          حسین میری

نور را پيموديم ، دشت طلا را در نوشتيم

تو بالا رفتي، و خدا شدي

                              ( سهراب سپهری )

                                             سهراب سپهری

در اینجا چار زندان است

به هر زندان دو چندان نقب، در هر نقب چندین حجره ،

                            در هر حجره چندین مرد در زنجیر

از این زنجیریان، یک تن، زنش را در شبی تاریک بهتانی

                           به ضرب دشنه ای کشته است

از این مردان یکی، در ظهر تابستان سوزان، نان فرزندان

                           خود را بر سر برزن، به خون

                           نان فروش سخت دندان گرد آغشته است

از اینان چند کس، در خلوت یک روز باران ریز، بر راه

                           ربا خواری نشسته اند

کسانی در سکوت کوچه از دیوار کوتاهی بروی بام

                           جسته اند

کسانی نیم شب، در گورهای تازه، دندان طلای مردگان

                           را می شکسته اند

من اما هیچ کس را در شب تاریک و طوفانی نکشته ام

من اما راه بر مرد ربا خواری نبسته ام

من اما نیمه های شب زبامی بر سر بامی نجسته ام.

در اینجا چار زندان است

در این زنجیریان هستند مردانی که مردار زنان را

                           دوست میدارند

در این زنجیریان هستند مردانی که در رویایشان هر شب

                           زنی در وحشت مرگ از جگر بر می کشد فریاد

من اما در زنان چیزی نمی یابم- گر آن همزاد را روزی

                           نیابم ناگهان، خاموش –

من اما در دل کهسار رویای خود، جز انعکاس سرد

                         آهنگ صبور این علف های بیابانی که می رویند

و می پوسندو می خشکند و میریزند با چیزی

                         ندارم گوش

مرا گر خود نبود این بند، شاید بامدادی همچو یادی دور

ولغزان، می گذشتم از تراز خاک سرد پست....

                                جرم این است!

                                جرم این است!                                          (احمد شاملو)

ديده باني مي كنم ناخوب و خوب كارهاتان را

بي خيال از دستكار سردتان در من

كاوش بي هوده ي مردم نمي بندد رهي بر من.

بيهده نشكسته ام من

بر عبث ننهاده ام نقشي شكسته بر شكسته

هر چه تان با گردش زنجير من بسته.

گر به تلخي بر لب خاموش واري مي نشينم،

گر به حسرت مي فزايم، يا به رنجي مي گشايم.

من، من لبخنده ي روزان تلخ و دردناك بيدلي خلوت گزينم.

همه گل بود، ولي روح نداشت!

سايه اي مضطرب و لرزان بود

چهره اي سرد و غم انگيز و سياه

گوئيا مرده سرگردان بود!

شمع، خاموش شد از تندي باد

اثر از سايه به ديوار نماند

كس نپرسيد: كجا رفت؟ كه بود؟

كه دمي چند در اينجا گذراند!...

چهل روز گذشت.  و دیگر صدای هامون  را نخواهیم شنید. چهلمین روز درگذشت خسرو شكيبايي هامون سینمای ایران تسلیت باد. یادش گرامی، روحش شاد.

درس معلم

در کلاس روزگار

درس های گونه گونه هست:

درس دست یافتن به آب و نان!

درس زیستن کنار این و آن.

درس مهر.

درس قهر

درس آشنا شدن.

درس با سر شک غم زهم جدا شدن!

در کنار این معلمان و درس ها

در کنار نمره های صفر و نمره های بیست!

یک معلم بزرگ نیز

در تمام لحظه ها تمام عمر

در کلاس هست و در کلاس نیست!!

نام اوست:  مرگ

و آنچه را درس میدهد

                           زندگیست!!!!!

                                                      فریدون مشیری

بر گرده اسباني سياه مي نشينند.

كه نعل هاشان هم سياه است

اگر نمي گريند براي خاطر ان است

كه به جاي مغز، سرب در جمجمه دارند.

و روحي از چرم برقي

از جاده هاي خاكي فرا مي رسند

گروهي خميده پشتند و شبانه

اي شهر كولي ها، اينك گارد سيويل

روشنايي هاي سبزت را فرو كش

كوليان پير مي گريزند

از راه هاي تاريك و روشن

با اسب هاي خواب الوده

و كلك هاي سفالينشان

و دختران ديگر مي دوانند

با بافه هاي گيسوانشان از پس

در هوايي كه در آن

گلوله هاي باروت مي تركد.

با اينكه فدريكو گارسيا لوركا شاعري سياسي نبود اما به جرم اين شعر و شعرهاي ديگرش به قتل رسيد.اما امروز اسپانيا به اين شاعر بزرگ افتخار ميكند و هر سال در تولد او گراناداي سپيد گل باران مي شود. در نيمه هاي شب اوت سال 1936 در چنين روزي بر فراز تپه هاي زادگاهش به غم بار ترين شكل ممكن تير باران شد.